פרויקט שנולד בדרך

הפרויקט הזה נולד במקרה

הוא גדל בהליכה, הוא צימח את עצמו צעד צעד

אפשר לקרוא לו תוצאת לוואי של

מציאות שמתפרצת לך בפנים.

לא היתה שם שמחה בנסיעה השניה,

היתה אמא בוכיה שביתה נרצחה באזור בית הספר, מכדור שאף אחד לא עמד מאחוריו.

באותו יום, נתן בית המשפט את דברו

והאמא עיניה דמעו כל הדרך עד חוף דור וחזרה.

היינו במיניבוס עם שתי משפחות פלסטיניות

רוצות לשמח, להביא חיוך, להראות עולם אחר,

והם ילדים סקרנים, נמרצים, ואולי מפוחדים והורים דומעים.

גדלנו מאז, בטור הנדסי עולה,

המצאנו לנו שם, פתחנו כתובת ג'ימייל

ודברנו. בעיקר, כנשים, הכלי שלנו הוא דיבור. ומעשה.

הרבה שנים גם שאלנו שאלות. אותן שאלות שעד היום מציקות

ונשאלות שוב ושוב במעגלים המקיפים אותנו.

למדנו להבין את הכח הגדול של עבודת צוות, להבין את הכח הנשי,

לבנות אותו אבן על אבן, בחלוקת עבודה, ברצון לתת,

באמונה שאפשר לשנות, שאין ברירה אלא לפעול כדי לשנות.

שהכוחות החזקים פועלים בכיוון הפוך.

ומולם יש בעד ענק של עיניים ולב שמצפים שיהיה אחרת.

שהחיים שלהם נגזרו במספריים אחרים משלנו.

שהם לא יכולים להחליט על עתידם, על אתמולם ועל יומם.

כך, שנים של היכרות מקרוב הולידו אותנו מחדש.

שינו את ההסתכלות שלנו על העולם שסביבנו, על החיים כאן במנתקה הזאת.

הפכנו לסוג של תולעת שלא יודעת שהיא כזאת, אבל כזאת שרוצה

לחדור מתחת לעור הפיל הישראלי ולצעוק לו: תראה אותם, תדבר איתם,

תפסיק לפחד מהם, תשכח את הסיפור שלימדו אותך.

עולם שלם של תרבות, שפה, דימויים ואנושיות, מחכים להתגלות מתחת לערמות האשפה שהמציא לנו המאבק המזוין.

*

במהלך הזמן יש איזה רגע שהם מפסיקים להיות הם, וגם אנחנו מפסיקות להיות "הדול" .

השמות שלהם, הילדים שלהם, החיים שלהם, הופכים להיות חלק מאיתנו. הטלפונים שלהם

אצלנו על המסך בכל האותיות והקולות. יש לנו סיפור משותף, חוויות משותפות, אותן אנו מצרפות

אחת לאחת מדי עונה.

ומעבר לכל, כולנו רוצים לחיות בשלום, בשלווה, על אותה אדמה, תחת אותה שמש

וכולנו גם יודעים את הסוד הידוע, זה אנחנו, זה תלוי בנו ואף אחד לא יעשה את זה בשבילנו.

וכך השנים חולפות, הילדים של בסאם וסאלווה גדלו, הם כבר חלקם נשואים, והורים.

עדין לא נשפט האיש שירה באביר ערמין… המציאות הגדולה לא השתנתה, העולם עדין

מסתכל מתוך הכוונת, ולא רואה עיניים, חיוך, ותשוקה לחיים.

אנחנו ממשיכות ללחח את השוליים הרדודים ומולנו גלים עולים ויורדים.

הימים של הים הם ימים של תקווה גדולה.

הקשרים שנוצרים ממעגל הפתיחה ועד לסוף היום הם המנוע והכח שלנו.

אין כמו ים חול ושמים גדולים לגרום לנפש לשחרר חיוכים בלתי נשלטים,

לקרב בין נפשות כאשר כל ההבדלים מטשטשים. החיבור האינטימי והפשוט בין

נשמות שצריכות לעבור ביחד את הגל. ואת זה שבא אחריו ולהחזיק אחד בשני ולשרוד.

מי שנתן יד לילד קטן או השיט אשה גדולה בגלגל על מים, נגד הסחף ויכל לו, וזכה למבט

מאושר של מי ממולו, ונתן לעצמו לנשום ולהפנים, לא זקוק יותר להסברים.

האנושי שבנו נמצא שם ויידע להוציא את עצמו ברגע המתאים.

אנחנו כאן היום באויר הפתוח של יפו, באנו לחיות מחדש את החוויה הזו ולהנות מביחד של

קהילה שהלוואי תגדל ותתעצם. ושיהיה לנו ערב נפלא. יעתיקו אל עאפיה.

ولد مشروع "يم بحر"  بالصدفة،  كبر خطوة خطوة لحاله، ما كانت فرحة ثاني سفرة للبحر، كانت ام " بنتها انقتلت بسبب رصاصة ولا حدا بعرف من وين طلعت، بنفس يوم الي طلعنا عالبحر المحكمة طلعت قرارها أي بقول :ما في حدا ورا الرصاصة" طول الطريق لحد ما وصلت لشط  طنطورة ولحد ما روحت وهي تبكي، كنا بالباص مع عائلتين فلسطينيات، هدفنا نجيب فرحة ويشوفوا عالم ثاني.

والاولاد مع حب الاستطلاع وطاقات الحلوة يمكن كانوا خايفين،

ومن يومها طول الوقت بنكبر، بس الحقيقة انو كبرنا والمشروع تطور ولاقينا النا اسم وفتحنا ايميل وحكينا لانه احنا النساء  بنحب نحكي، ودايما في عنا تخبط وبنسال اسئلة شو صح وهل الي بنعمله منيح اومش منيح…..

مع الوقت تعلمنا قوة شغل الطاقم وفهمنا قوة النساء وكثير بنقدرها، تعلمنا نبني حجر حجر لنوصل لهدفنا وهو الايمان انو بنقدر نغير لانه  ما في مفر  غير التغيير.

ولا حدا ممكن يعمل اشي لاجلنا لانه كل القوى القوية والماثرة بتشتغل بالاتجاه المعاكس، وعقبالهم في كم من الناس الي بتتوقع اشيا ثانية تكون. ناس الي حياتهم بتمشي مش زي كيف حياتنا بتمشي ومصير حياتهم مش بايدهم، يعني ما بقدروا يقرروا لمستقبلهم او ماضيهم او حتى ليومهم.

من ناحية ثانية معرفتنا القريبة عبر السنين خلقتنا من جديد، غيرنا نظرتنا للعالم وبالاخص الحياة وخاصة بالمنطقة هنا.

حولتنا الى دودة التي بدها تنحدر الى جلد الفيل الاسرائيلي وتصرخ بوجهه: اطلع فيهم ، واحكي معهم، وقف تخاف منهم، وانسى القصة الى علمونا عنهم، تعلمهم، تعلم ثقافتهم، لغتهم، عالمهم، وخيالهم والفرحة الموجودة داخل الوجع والازمة عندهم.

واطلع بحالك اطلع بالمراي، واطلع للسلاح الي بتجره وراك لكل مكان، مين بتقتل؟ وراء مين بتركض بالشوارع الغريبة؟

وبعد أي فترة تصل اللحظة اتي فيها هم ببطلوا يكونوا هم، وكمان احنا بنبطل نكون "هدول". اسمائهم، اولادهم، حياتهم، بتتحول لتكون جزء منا، تلفوناتهم عنا على شاشة تلفوننا، عنا قصة مشتركة، تجارب مشتركة نضيفها وحدة للثانية بكل موسم.

وغير هذا كلنا بدنا نعيش بسلام،  وطمانينة على هذه الارض، تحت نفس الشمس، وبس بنعرف السر الكبير، وهو مربوط بينا، ولا احد رح يعمله من اجلنا.

من ناحية ثانية ، بتمر السنين، واولاد بسام وسلوى كبروا وحتى جزء منهم تجوزوا، وصاروا اهالي وحتى اليوم لم يتحاكم الانسان الي قتل عبير عرمين….

 الواقع الكبير ما تغير، العالم ما زال بطلع عالامور من خلال قوة السلاح وما بشوف عيون، ابتسامة، وشغف للحياة، سلطة القوة ما بنتنازل، احنا رح نستمر بطريقنا امام هذا الشي من خلال الامواج والبحر .

احنا هون عشان نستمر، في عنا جمهور، الي موجود اليوم معنا، وكل يوم بكبر وبامن بالي بنعلمه، بصغي لقصص القرى، الي بفهم وبتفاهم الوضع وهو تحول الى جزء منا، واكيد هناك كثير ناس بفكروا وبعملوا اشيا بتشبه الي بنعملها باماكن ثانية.

ايام البحر هم ايام لامل كبير، لابتسامة عريضة، فرحة، وقبل وبعد قصة متكررة هناك قصة حقيقية، قصة التي بتجبرنا نشتغل ولا نرتاح.

عشان هاي القصص اسسنا جمعيات الي بتسمى جمعيات لحقوق الانسان.

لان الجهاز السياسي اعلن افلاسه ولا بمثل أي انسان بطالب السلام، لان هذا موضوع بس  للمعارض والمؤتمرات.

احنا موجودين اليوم بالهواء الطلق بقلب يافا، اجينا نبكي ونضحك ونرقص ونتخلط ونشكر واحد الثاني.

מודעות פרסומת